విజయనగరం
భౌగోళిక – చారిత్రక నేపథ్యం
తెలుగునాడుకు ఉత్తర సరిహద్దులో, తూర్పుతీరపు అంచున… అటు ఒడిశా, ఇటు ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రాలకు వారధిలా ఉంటుంది విజయనగరం జిల్లా.
అనేక భాషల సంగమం ఈ ప్రాంతం.
విజయనగరం – పార్వతీపురం గ్రామ్యాల మధ్య స్పష్టమైన భేదాలున్నాయి. ---
భాషల ప్రభావం
జిల్లా ఉత్తర, పశ్చిమ ప్రాంతమంతా పర్వతమయం. గిరిజనులు ఎక్కువ.
ఒకప్పుడు ఉమ్మడి మద్రాసు రాష్ట్ర పాలనలో ఒడిశాలోని గంజాం ప్రాంతం వరకూ ఈ ప్రాంతానికి సంబంధం ఉండేది.
తెలుగు, ఒడియా సంస్కృతులతో పాటు హిందీ భాషా ప్రభావమూ విజయనగరం తెలుగుపై బలంగా ఉంది.
మధ్యప్రదేశ్ (ఇప్పటి ఛత్తీస్గఢ్) ప్రాంతాల నుంచి వ్యాపారం నిమిత్తం వచ్చిన ప్రజల ద్వారా హిందీ ప్రభావం ఏర్పడింది.
సాగతీతగానీ, తెగవేతగానీ లేకుండా పూర్తి పదాన్ని ఉచ్చరించడం ఈ జిల్లా ప్రత్యేకత. అంతేకాదు పదోచ్చారణ స్పష్టంగా ఉంటుంది. గ్రామీణభాషలో ‘ము’ వర్ణకాంత ప్రయోగాలు ఎక్కువ. ఉదాహరణకు ‘చేద్దాము’- సేతుము; చూద్దాము- సూతము; విందాము- విందము, ఉందాము- ఉందుము లాంటివి.
- బిచాణా ఎత్తేశాడు → నివాసం మార్చుకున్నాడు (ఒడియా మూలం)
- వేగం → బేగి
- బాప్ప → మేనత్త
- కామప్ చేసేశారు → నేరం కప్పిపుచ్చారు
భలే భలే మాటలు
వివిధ భాషల సంపర్కంతో తయారైన మాటలు ఇక్కడ కొల్లలు.
- జూటా మాటలు → అబద్ధాలు (హిందీ ఝూటా)
- జబరు → పొడవు (ఉర్దూ)
- ఊష్టం → జ్వరం (ఉష్ణం నుంచి)
- ఈష్ట → ఉక్కపోత
- జిమ్మ → నాలుక (జిహ్వ)
- బైఠాయించు → కూర్చోవడం
- ఎప్పెస్ → ఉచితం (Free Service – F.S.)
ఊళ్ల పేర్ల వెనుక కథలు
- పర్వతపురం → పార్వతీపురం
- భేల్గాఁవ్ (ఎలుగుబంట్లు ఎక్కువ) → బెలగాం
- నిడువుకల్లు → నిడగల్లు
- కంటకాపల్లి → ముళ్లపొదలు ఎక్కువ
- తాడివాడ → తాటి చెట్లు
- కోనవాడ → కోనాడ (చేపల వ్యాపారం)
ప్రతి ఊరి పేరువెనక ఒక విశేషమే.
వ్యవసాయం – జీవనశైలి
నాగావళి, వేగావతి, సువర్ణముఖి, చంపావతి, గోస్తని, జంఝావతి వంటి నదులు ఉన్నా, వ్యవసాయం ఎక్కువగా వర్షాధారమే.
తిండికి లోటుండదు, కాని అమ్ముకుని సంపాదించుకునేంత మిగులు ఉండదు.
ఈ ప్రాంతానికి గోదావరి సీమ నుంచి ద్రావిడ బ్రాహ్మణ కుటుంబాలు వలస వచ్చి అగ్రహారాలు ఏర్పాటుచేశాయి. అగ్రహారాలను ఏర్పాటు చేసుకున్నాయి. తమిళనాడుకు చెందిన ఈ శాఖీయులు మొదట గోదావరీ పరీవాహక ప్రాంతంలో స్థిరపడ్డారు. గోదావరి నదిమీద ఆనకట్ట లేని సమయంలో ప్రబలిన కరవుకు తట్టుకోలేక, వాళ్లలో కొందరు ఈ ప్రాంతానికి వచ్చారన్నది చరిత్ర కథనం.
ప్రసిద్ధ అగ్రహారాలు:
కృష్ణరాయపురం, అజ్జాడ, కలవరాయి, లోగిశ, సుంకి, చాకరాపల్లి, చల్లపేట…
వెలనాటి బ్రాహ్మణుల అగ్రహారాలు: వెంగాపురం, కుసుమూరు, నందబలగ, శివరాంపురం…
ఒకే అర్థం – రెండు మాటలు
| భావం | అగ్రహార భాష | గ్రామీణ భాష | |----|-------------|-------------| | ఎక్కువ | లావు | వింత | | కొంచెం | కాస్త | కసింత | | తొందరగా | వేరంగా | బేగి | | గోళీలు | గొట్టికాయలు | అల్లికాయలు | | సంతృప్తి | ఆటిపారు | గీటెక్కు | | ఇటువైపు | ఇసుంటా | ఇటింకా | | అత్యాశ | కాప్యానం| కాపీనం | | వచ్చేసెయ్ | ఒచ్చీ, వళపచ్చీ | ఎలిపొచ్చీ| | గోళీలు | గొట్టికాయలు | అల్లికాయలు | | వేళాకోళం | సరసాలు | ఇగటాలు |
ప్రాంతాల మధ్య తేడాలు
విజయనగరం – పార్వతీపురం గ్రామ్యాల మధ్య స్పష్టమైన భేదాలున్నాయి. దీనికి కారణం నాడు విజయనగరం తెలుగు రాజుల పాలనలో ఉంటే, పార్వతీపురం కళింగ రాజుల ఏలుబడిలో ఉండేది.
- పశువులు: సొమ్ములు (పా) – పసరాలు (వి)
- అమ్మాయి/అబ్బాయి: గుంట, గుంటడు (పా) – పిల్ల, పిల్లడు (వి)
- కారం: నొర్ర (పా) – వర్ర (వి)
- గోతులు: గుమ్ములు (పా), గాతలు (వి);
- నేను: నాను (పా), నీను (వి)
- ఉంచడం: ఇడ్డం (పా), ఎట్టడం (వి)
- పలకకుండా: పల్లక (పా), ఒల్లక (వి)
బహుఅర్థ పదాలు
ఒకే పదానికి రెండు మూడు అర్థాలు:
-
గుంట → ఆడపిల్ల, రోలు
-
గూద → తిండియావ, కడుపు
-
కొర్రు → అడ్డుపుల్ల, మేకు, కొండశిఖరం
-
పెడ → అరటి అత్తం, ఒకపక్క
-
జెల్ల → చేప, లెంపకాయ
-
కొత్తెం -> అరటిపువ్వు చివరి భాగం, తలవెనక భాగంలో కొట్టే చిన్నదెబ్బ
-
పంచదార → చీనీ
-
ముల్లంగి → సొత్తికూర
సాహిత్యం – ప్రజాభాష
ఆదిభట్ల వారు “సీమపలుకు వహి” అనే నిఘంటువు రూపొందించారు.
- అచ్చిక బుచ్చిక – కలుపుగోలుతనం
- ఆరిగం – మట్టి కుంపటి
- ఇమ్ము – పదిలం
- ఈండ్రపడు – మొరాయించు
- ఆసడ్డ – నిర్లక్ష్యం
గురజాడ కన్యాశుల్కం ద్వారా విజయనగరం తెలుగుకు చెరగని ఖ్యాతిని తెచ్చారు.
ప్రజాసాహిత్యం
రైతాంగ ఉద్యమాల ప్రభావంతో ప్రజాసాహిత్యం విస్తరించింది.
భూషణం, వంగపండు వంటి కవులు ప్రజల భాషలోనే రచనలు చేశారు.
- పొవ్వాకు – పొగాకు
- టకురు – ముదురు
- ఉమ్మిరి – ముమ్మరం
- ఎక్కిడి తొక్కిడి – పుష్కలం
- ఎమకల – తెల్లవారుజాము
- కవుకులు - ఇబ్బందులు
- ఒగ్గేసి - వదిలేసి
ముగింపు
ప్రాచీనకాలం నుంచి నేటివరకూ అనేక రూపాంతరాలు చెందుతూ,
పండితులను – జానపదులను ఒకే బాటలో నడిపిస్తూ,
తనకంటూ ప్రత్యేక స్థానాన్ని నిలబెట్టుకుంది విజయనగరం తెలుగు.
